رمان " مدار صفر درجه " مرحوم احمد محمود رو در تعطیلات عید شروع کردم و خوندن دو جلدش رو در همون تعطیلات تموم کردم ولی خوندن جلد سومش تا همین دو هفته پیش طول کشید. تنها چیزی که در پایان رمان روم اثر گذار بود، کشته شدن نوذر بود که خیلی غیر مترقبه به نظر می اومد. ولی با نظر فیروز زنوزی جلالی در کتاب " باران بر زمین سوخته " که به نقد آثار محمود اختصاص داره و بلافاصله خوندمش کاملا موافقم که مدار صفر درجه گاه به شدت گرفتار روده درازی، شخصیت پردازی های افراطی و دیالوگ های تکراری است. واقعا همین مسایل باعث می شه که در میانه رمان هر لحظه وسوسه انصراف از ادامه خوندن سراغ خواننده بیاد. با این حال رمان در پرداختن به بروز تحولات انقلاب 57 و نشون دادن چگونگی سرعت گرفتن این واقعه خیلی موفقه. شاید به همین دلیل محمود چاره ای جز کش دادن داستان نداشته. داستان در تحلیل چگونگی گرفتار شدن یک کارگر ساده در اندیشه چپ و همسویی او با انقلاب به ظاهر موفقه ولی هیچ گاه نمودی از علل اندیشه ای این قضیه در رمان وجود نداره و تنها به یک رابطه عاشقانه و عوامل اجتماعی اکتفا می شه که به نظرم در علت رابطه عاشقانه کمی اغراق شده. همچنین در جهت گیری انقلاب مسایل کمی مصنوعی و گاه حکومتی پسند ارایه شده. اما بی شک رمان در تصویر سازی روایت بد جوری موفقه. به طوری که به نظرم این رمان جون می ده برای سریال سازی.
در حین خوندن فصل سوم " مدار صفر درجه" فرصت کردم تا دو داستان کوتاه " دکان بابام" نوشته علی اشرف درویشیان و " تکنی کالرجو" به قلم هانیبال الخاص رو بخونم که دومی رو در نقد روزمرگی و عادت های بی خودی پسندیدم. همچنین یه کار هم از اسماعیل فصیح به نام " تلخ کام" خوندم که راستش رو بخوام بگم نفهمیدم که چرا این داستان اصلا نوشته شده البته چون فقط چند ساعت ازم وقت گرفت فکر می کنم بد نشد که خوندمش به خصوص این که کتاب هدیه غیبی بود و در این روزهای بی پولی همین که برای آدم فرصت خوندن کتاب مجانی پیش بیاد خیلی مغتنمه. کتاب های نخوندم دیگه تموم شده و ناگزیرم به خوندن رمان های تکراری سال های پیش مثل " قرن من" نوشته گونتر گراس و " زنده ام که روایت کنم" اثر مارکز. کاش می شد دوستام به یک بهانه ای بهم کتاب هدیه بدن. البته این روزها هیچ مناسبتی نیست جز یک ساله شدن وبلاگم.