تصور بکنید، برای گفت و گو با علی اکبر عرب مازار، رییس سازمان امور مالیاتی، مراجعه کردید و پشت در اتاقش انتظار می کشید تا دیدار قبلیش تموم بشه. در باز می شه و مهدی مظلومی، کارگردان سریال زندگی به شرط خنده، میاد بیرون. یک ماه نمی شه که دوباره جلوی همون اتاق انتظار می کشید ولی این بار کمال تبریزی، کارگردان معروف سینما، از اتاق عرب مازار بیرون میاد. تصورش کمی سخت و عجیبه اما این دو صحنه برای من اتفاق افتاده. حکمتش هم اینه که سازمان امور مالیاتی تصمیم گرفته با ساخت فیلم و سریال هایی با سوژه مالیات فرهنگ مالیاتی مردم رو افزایش بده تا پولی هم به جیب اهل فرهنگ بره. اما آیا مشکل مالیات در کشور ضعف فرهنگی مردمه یا دولت؟ آیا دولت تمامیت خواه اقتصادی که به درآمدهای نفتی متکیه صد سال میاد خودشو به مالیات و مردم وابسته کنه و ناگزیر دولتی پاسخگو بشه؟ کدوم دولتی پیدا می شه که از ثروت همین مردم که نفت باشه یا پرداخت های مالیاتی مردم به خودشون حاتم بخشی کنه و مردم بیچاره هم تو هر شهر و روستایی انتظار رسیدن کمک های هیات دولت رو بکشند و کلی دعا به جون رییس دولت بکنند؟ شاید به همین دلیله که عرب مازار هم سراغ کارگردان های طنز پرداز رفته تا طنز اقتصاد ایران رو به تصویر بکشه.
+ نوشته شده در شنبه 8 مهر1385ساعت 0:2 قبل از ظهر توسط علی حق
|