چرا امسال هم جایزه نوبل ادبی به ایرانی ها نرسید؟ این سوالی بود که دیشب من، رضا، آرش، علی و بازهم یک علی دیگر پس از شنیدن خبر اعطای جایزه نوبل ادبی به اورهان پاموک، نویسنده مشهور ترک، در پی یافتن پاسخی برای آن بودیم. از آنجا که پاموک سیاست های دولت ترکیه در برخورد با موضوع ارامنه و کردها را مورد انتقاد قرار داده است، از محبوبیت چندانی در ترکیه برخوردار نبوده است. با این حال این جایزه سبب غرورترک هاشده و به آن ها این احساس را داده که ترک ها قادر به بنای جایگاه ویژه ای برای مشارکت درحقوق بشر هستند. علی که به احساس غرور ترک ها غبطه می خورد، گفت:" متاسفانه با این که رسانه های خارجی به خصوص فرانسوی ها مانور خاصی بر روی کاندیدای ایرانی این دوره یعنی محمود دولت آبادی می کردند اما بی تفاوتی رسانه های داخلی سبب شد تا حداقل از این فرصت برای معرفی دولت آبادی به دنیا استفاده نشود." در مقابل آرش با احساسی خواندن موضع علی، گفت:" رمان های ادیبی مثل دولت آبادی با تمام قوت فاقد زبان جهانی است. مثلا رمان کلیدر اگر ترجمه شود، کمتر کسی در دنیا بدون دارا بودن اطلاعات لازم در مورد منطق زندگی در پای کوه بینالود می تواند با آن ارتباط برقرار کند." در همین حین آن علی دیگر گفت:" مثلا همین رمان کوری به هر زبانی ترجمه شود قابل درک است." ولی من گفتم:" رمان رمز داوینچی هم با هزار خط پاورقی با خواننده ایرانی ارتباط برقرار کرده ولی در جذب مخاطب موفق شده" رضا بحث را کمی بسط داد و گفت:" این مشکل زبان در تمام هنرهای ما وجود دارد. همین اشعار حافظ با تمام جذابیتی که برای ما دارد، ترجمه انگلیسی اش فاقد جذابیت است چون روح شعر و هنر ما قابل ترجمه نیست." اما علی همچنان اصرار داشت که:" قوت کار برای اعطای جایزه نوبل ادبی مهم است و فقط زبان مهم نیست." این بحث بدون نتیجه خاصی به پایان رسید چون ما که ادیب نیستیم ولی با تمام اختلاف نظری که بود همه بر سر این مساله که احمد شاملو تنها شاعر ایرانی لایق دریافت نوبل ادبی بود، توافق داشتیم. حتی سیمین بهبهانی هم نه.
+ نوشته شده در شنبه 22 مهر1385ساعت 0:31 قبل از ظهر توسط علی حق
|