1984

عزیزترینم

alihagh — Fri, 18 Jul 2008 21:58:00 GMT

مرو ای دوست، مرو از دست من ای یار

که منم زنده به بوی تو، به گل روی تو

مرو ای دوست، بنشین با من و دل

بنشین تا برسم مگر به شب موی تو

بنشین تا بنشانی نفسی آتش دل

بنشین تا برسم مگر به شب موی تو

تو نباشی چه امیدی به دل خسته من؟

تو که خاموشی، بی تو به شام و سحر چه کنم با غم تو؟

چه کنم با دل تنها که نشد باور من

با تو ویرانی، خاموشی، کوهم اگر چه کنم با غم تو؟

چه کنم با دل تنها، چه کنم با غم دل؟

چه کنم با این غم، دل من ای دل من؟...

دربست

alihagh — Thu, 17 Jul 2008 18:36:57 GMT

3، 2، 1 ... بالاخره چراغ سبز می شه. می خوام راه بیفتم که دنده رو در دستم بازی می دم تا تاکسی جلویی که راهنما زده تغییر لاین بده. آروم در همون لاین اول حرکت می کنم. هوا گرمه و از بس در ترافیک بودم، آمپیر آب ماشین تند و تند بالا می ره، ناچار کولر رو خاموش می کنم و شیشه های ماشین رو تا ته پایین می دم. همین موقع پیرمردی که عصا به دست کنار خیابون ایستاده، در واکنش به بوق من که می خوام کنار تر بایسته، می گه :" دربست." ترمز می کنم. جلوتر میاد و می گه :" جنت آباد جوون." با سر اشاره می کنم که سوار بشه. در رو که می بنده، راهنما می زنم تا به لاین سبقت برم. حالا مگه کسی بهم راه می ده. به قیمت شنیدن چند تا فحش نامفهوم بالاخره به لاین 3 می رم و به قول معروف گازشو می گیرم. پیر مرد که مضطرب هی به چپ و راستش نگاه می کنه و عصاش رو دست به دست می کنه و لابد خدا خدا می کرده که یه کنترل نامحسوس پیدا بشه و مانع لایی کشیدن من بشه، بلاخره قفل سکوت رو می شکنه و تا می گه:" جوون ..." حرفش رو به هوای این که می خواد برای کرایه چونه بزنه قطع می کنم و می گم:" پدر جان! مسافرکش نیستم، مسیرم همون جنت آباده." اما پیرمرد می گه:" خیر ببینی ولی جوون هنر اینه که در جاده عشق یه مسافر دربستی برای قلبت بزنی و این جور بی مهابا برونی والا این که منی که 50 ساله دارم دربستی می رونم رو با این روندنت به مقصد نرسونی، به قول شما جوونا، end عاشق کشیه."

و من باز هم راهنما می زنم اما اینبار راهنمای ممتد راست ...

تولد دوباره

alihagh — Wed, 16 Jul 2008 15:27:24 GMT

خبرگزاری کار ایران(ایلنا) یک سال و 6 روز پس از توقیف از امروز با شکل و شمایل جدیددوباره متولد شد. این تولد رو به دوستان عزیزم مسعود حیدری(مدیر عامل سابق) و ابوتراب فاضل(مدیر عامل فعلی) تبریک می گم. مطابق اعلام فاضل مشی ایلنا بیشتر کارگری و اقتصادی خواهد بود. خوشبحال کارگرها که دوباره صاحب رسانه شدند و مصائبشون بی بازتاب نمی مونه.

های!

alihagh — Tue, 15 Jul 2008 21:45:39 GMT

هنوز می توان امیدوار بود و عاشق، آنچنان که در آبانماه 1334 یعنی کمی بیشتر از 2 سال پس از کودتای 28 مرداد سال 32 شاعر تلخی چون اخوان ثالث عاشقانه می سراید:

لحظه دیدار نزدیک ست.

باز من دیوانه ام، مستم.

باز می لرزد دلم، دستم.

باز گویی در جهان دیگری هستم.

های! نخراشی به غفلت گونه ام را، تیغ!

های، نپریشی صفای زلفکم را، دست!

و آبرویم را نریزی، دل!

- ای نخورده ست-

لحظه دیدار نزدیک ست.

در واقع در شرایط فعلی که بسیاری از دوستان و همکاران راه افسردگی پیشه کرده اند و پاک ناامیدند، بد نیست احساسمون رو مثل پیشینیان استبداد زده زنده نگه داریم، شعر بخونیم و ...

سندیکا 2

alihagh — Mon, 14 Jul 2008 21:10:18 GMT

تشکیل سندیکای روزنامه نگاران ایران(SIJ) راه خیری است که محمد جهرمی، وزیر کار و امور اجتماعی دولت نهم پیش پای ما گذاشته و باید از این فرصت برای هر چه پر هزینه کردن اعلام خودسرانه انحلال انجمن صنفی روزنامه نگاران استفاده کرد. این یک فرصت تاریخی است تا حق تاریخی کارگران ایرانی برای داشتن حق تشکیل یک تشکیلات مستقل از دولت با همراهی روزنامه نگاران به سرانجام برسد. به زودی سلسله مطالبی را در پاسخ به این سوال که چرا سندیکا خواهم نوشت اما به امضا کنندگان طومار حمایت از تشکیلات روزنامه نگاران با ارسال پست الکترونیکی به این آدرس anjomankhanemast@yahoo.com بپیوندید.

دل

alihagh — Mon, 14 Jul 2008 20:05:56 GMT

" دستگاه مشترک مورد نظر خاموش است" سه روزیه که به شنیدن این پیغام عادت نکرده ام و خدا خدا می کنم که نشنومش ولی انگار چاره ای جز انتظار نیست. انتظاری که مفاهیمی همچون دلتنگی،بی قراری و بی تابی رو برام خلق کرده تا 72 ساعت بی خوابی رو تاب بیارم. و من همچنان شب را روز می کنم با شنیدن ...

من رو صدا کن

می خوام صدای بارون

بشه گم، تو صدات

و بره از یاد ناودون ...

سنديكا1

alihagh — Mon, 14 Jul 2008 11:34:18 GMT

تا زماني كه اكثر ما روزنامه نگارها نگاه فراطبقه اي به شغلمون داريم و از كارگر قلمداد شدن بيزاريم همين بلاها بايد سرمون بياد كه انجمن صنفي مون از سوي دولت ضد تشكل مدني منحل اعلام بشه. اما جالبه همين ماهايي كه از كارگر بودن عارمون مياد وقتي در روزنامه اي مشمول قانون تامين اجتماعي مي شيم كلي ذوق مي كنيم و براش سر و دست مي شكونيم چون كه اكثر ما تا كنون حقوقمون از حقوق يه كارگر قراردادي سه ماهه هم كمتر بوده. بايد قبول كنيم كه نتونستيم از حقوق صنفي خودمون به دليل درك درستي كه از شغلمون نداريم و گاهي با نوازندگي پيانو اشتباهش گرفتيم، دفاع كنيم. الان هم اتفاق مهمي نيفتاده فقط اگه شوك منحل اعلام شدن انجمن برامون تكون دهنده باشه مي شه در قالب سنديكاي روزنامه نگاران مثل ساير سنديكاهايي دولت به رسميت نمي شناسه ولي خيلي موثر هستند به فعاليت صنفي ادامه داد. به زودي بايد در تابلوي انجمن هم بنويسيم سنديكاي روزنامه نگاران ايران تا همپاي ميليون ها كارگر ديگه براي به دست آوردن اولين حق اساسي مون يعني داشتن تشكلي مستقل از دولت مبارزه كرد. چرا كه حاصل شكاف موجود بين ما و كارگرها و كارفرماها و معلم ها و ... باعث شده تا همه از حق داشتن تشكل مستقل محروم بشيم.

كارد

alihagh — Sat, 12 Jul 2008 07:20:38 GMT

كاش ياد مي گرفتند كه چون آفتاب بي دريغ باشند و كاردهاشان را جز از براي قسمت كردن بيرون نياورند...

در طول 6 ماهي كه بيمار بودم و تا سر حد مرگ رفتم، اتفاقات تلخي براي جامعه روزنامه نگار ايران رخ داد كه در اين روزهاي اميدواريم اشك بر چشمانم مي ترواند. انحلال سنديكاي روزنامه نگاران ايران بغضي است هر گاه كه به يادش مي افتم، گلويم سخت بي قرار مي شود. دستانم را مشت مي كنم ولي ...

روزنامه هاي اصلاح طلب دوران بي پولي را سپري مي كنند. دوستان عزيزم با تاخيرهاي طولاني دستمزد جان بركفي شان را مي گيرند. موج اخراج بي دليل همكارانم ادامه دارد. حتي روزنامه اصولگراي تهران امروز تحمل نشد.

در اين ميان راه اندازي دوباره خبرگزاري ايلنا تنها التيام كوچك و موقتي است براي فراموشي بيكاري و بي پولي دوستانم و زنده كردن مطالبات ما كارگرهاي بي حق و حقوق در دولت مهرورزي. همچنين گروه اقتصادي همشهري چاپ عصر حاضر است تا حق التحرير صفحات خود را با تمام دوستان بيكار و دستمزد نگرفته تقسيم كند اما بايد همچنان تاب آورد و قلم زد و كارد ...

اينان دردند و بود خود را نيازمند جراحات به چرك اندر نشسته اند ...

قمار

alihagh — Fri, 11 Jul 2008 21:51:58 GMT

سی ویک ساعتی گذشته و دریغ از یه قطره خواب که به چشم هام بیاد. امشب هم باید بیدار باشم با این تفاوت که دیگه شب ها هم برام روزهایی روشن تر از نیم روز داغ مرداد شده. کتاب های انباشته شده و نخوانده شده تند و تند پیش چشمانم ورق می خوره و من روز به روز به پایان سی و یک سالگی ام در مرداد نزدیک تر می شم. روزهایی که بیشتر نوید پایان یک سالگی است. هر روز تولدی دیگر است و امید به دوباره بودن و دیگرگون بودن. کتاب هم از صفحه 31 می گذرد و صفحه 32 سرشار از دانایی های تازه و اندیشه های نوست. ته سیگارهای خاموش به 31 می رسد و نماند الا هوس قمار عاشقانه ای دگر.

دندانپزشکی

alihagh — Thu, 10 Jul 2008 21:37:18 GMT

تصمیمم رو گرفتم، سخت دنبال ادامه تحصیلم اونم خارج از ایران. البته نه در رشته اقتصاد، می خوام دندون پزشک شم. از اقتصادی که خوندم پاک ناامید شدم. آخه این همه تئوری در قالب 164 واحد که خوندم همش هم ترجمه متون خارجی بوده، برام رنگ باخته. دنیا کجاست، ایران کجاست. این همه بحث و جدل علمی برای ایجاد رونق اقتصاد می کنند اون وقت در ایران دولتی هست که بی هیچ زحمتی رونق اقتصادی ایجاد می کنه. نفت 120 دلاری می فروشه اون وقت در طول 3 سال گذشته مطابق اسناد سازمان مدیریت و برنامه ریزی منحل شده هیچ ظرفیت سازی در بخش برق انجام نمی شه(یعنی می شه علی خردپیر گزارشش رو یه روزی بنویسه؟). برق ایرانی ها قطع می شه. تا الان یه بار کولرم سر نوسان برق سوخته، امروز هم ریسیورم سوخت. برای کولرم 75 هزار تومان خرج کردم برای ریسیور هم یه 100 هزار تومانی باید خرج کنم. بله، به همین سادگی گردش مالی اقتصاد ایران افزایش پیدا می کنه و خواب نقدینگی هم کاهش پیدا می کنه. لابد کولر ساز و ریسیور فروش اینجوری که روزنامه دولتی ایران می نویسه پولی که از من گرفتن رو می رن در بورس سرمایه گذاری می کنن که شاخص های بورس اخیرا سر به فلک کشیده.

پس بهتره که برم دندونپزشک شم تا بتونم دندون های اسبی که پیش کشمون شده رو دقیق تر بشمرم. البته علی خردپیر می گه اگه متخصص مجاری ادراری بشی بهتره.